Christelijke gemeenschappen in Second Life

Andromeda Koltai

Mijn avatar Andromeda Koltai

In 2007 ontdekte ik Second Life. Het was toen net een hype van jewelste want het gerucht ging dat als je er met virtuele handelswaar echt geld kon verdienen. Mensen over de hele wereld maakten een account aan. Ze begonnen winkels, bordelen en sprookjesbossen. Of ze liepen, vlogen en teleporteerden lekker rond om winkels, bordelen en sprookjesbossen te bezoeken. En niet in de laatste plaats, om vriendschappen op te bouwen met andere SL-bewoners.

In Second Life verscholen mensen zich achter hun avatar, zo was een veelgehoord kritiekpunt. Ze zouden zichzelf anders voordoen dan in hun dagelijks leven. Natuurlijk, in SL kon je in feite doen wat je altijd al wilde doen en zijn wie je altijd al wilde zijn. Het was ook leuk om te kunnen vliegen zonder hoogtevrees, en fantastisch om zonder angst van de Eiffeltoren te springen en dan na de landing slechts het stof van je pixelkleren af te hoeven kloppen.

Toch ontdekte ik al snel dat de meeste mensen eigenlijk het liefst zichzelf waren. In deze anonieme omgeving, veilig verscholen achter een SL-naam en een avatar, voelden ze zich vrij om te vertellen en te laten zien wat ze bezig hield. Rangen en standen vielen weg. Landde er iemand naast je, dan was het gangbaar om te groeten en een praatje te maken. In Second Life was een echte op zichzelf staande cultuur ontstaan waarin het makkelijk was contact te maken, je te uiten en initiatieven te realiseren. Second Life bleek te kunnen fungeren als een spiegel van je eigen wensen, dromen en identiteit.

Kerkdienst in Jesus House

Kerkdienst in Jesus House

Dat gegeven maakte Second Life bijzonder interessant voor sociale wetenschappers. Antropologen, sociologen en psychologen maakten dan ook en masse een account aan en startten hun onderzoek.
Ik zat zelf net na te denken over een goed onderwerp voor mijn bachelorscriptie en vond er een geweldig onderwerp. In Second Life stonden niet alleen kerken, er werden ook echte diensten gehouden. Was hier ook sprake van gemeenschapsvorming vroeg ik me af? Ik verwachtte dat de kerkdiensten een niet al te structureel karakter zouden hebben. Niets bleek minder waar. De kerken bleken stuk voor stuk tot de langstlopende projecten in Second Life te behoren. Ze werden op professionele wijze geleid, en hadden een vaste groep trouwe bezoekers. Mijn conclusie was dan ook dat Durkheims stelling dat religie een collectief, sociaal gebeuren is, ook in deze virtuele wereld van toepassing was.

Mijn (engelstalige) scriptie Christian Communties in Second Life is hier te lezen. Bang voor een taai wetenschappelijk stuk? Dat is het niet. In 2008 werd de scriptie genomineerd voor de Parool scriptieprijs 2008. Het juryrapport vermeldde onder andere de prettige leesbaarheid.
Toch liever Nederlands lezen? In 2011 schreef ik een artikel over de SL-kerken voor het tijdschrift Eredienstvaardig: Naar de kerk in Second Life.

birthday_quakers

Na een stiltedienst bij de quakers vieren we de verjaardag van een van de vrienden

In 2009 studeerde ik cum laude af met een scriptie over het gebruik van christelijke web 2.0-initiatieven, met naast Second Life-projecten ook een analyse van initiatieven op Facebook en Twitter.
Ook bij dit onderzoek lag het accent op online gemeenschapsvorming. Christelijke internetactiviteiten werden voornamelijk ingezet als aanvulling op de ‘echte’ kerken en het gemeenschapsleven off-line. Ze fungeerden niet als vervanging, maar vooral als aanvulling. De internetactiviteiten hielden mensen niet van de kerk vandaan, maar stimuleerden juist hun interesse erin. Ze boden de gelegenheid hun geloof te verdiepen, in contact te komen met geloofsgenoten en hun horizon te verbreden. Lees hier: Faith on the Screen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER


zes + 5 =

theme by teslathemes